Ik sta op de drempel en ik neem mee...

Ik heb heel weinig spullen. Toen ik in 2016 mijn huis heb opgegeven en nomadisch ben gaan leven heb ik zo’n beetje alles wat ik bezat weg gedaan. En omdat ik sinds die tijd leefde vanuit een paar koffers (en pas sinds 2 jaar in een klein huis) heb ik naderhand niet veel spullen meer gekocht.

Je kunt je niet voorstellen hoe bevrijdend dat is. Alle reclames die dagelijks op me afkomen doen me niks, want ik kan toch niets met de producten die worden aangeprezen. Alle winkels die ik tegenkom kan ik met een gerust hart negeren, want ik hoef er toch niets te kopen.

Omdat ik zo weinig heb, heeft alles wat ik wél bezit een betekenis. Zo heb ik afgelopen jaar materialen gekocht om textielkunst mee te maken (vrijwel uitsluitend bij tweedehands winkels) en van de kast met die materialen word ik gewoon heel erg blij. Al die mogelijkheden, al die creatieve projecten die nog op me liggen te wachten en die ik een keer uit ga voeren….

Er zijn ook een paar dingen die ik altijd met me meesleep, zelfs als alles in die twee koffers moet passen. Dat zijn bijvoorbeeld schelpen die ik heb gevonden op het strand in Tarifa. Kleine cadeautjes van mensen die ik tegenkwam op mijn reis. En ook een steen, met daarop een naam. Ik kreeg de steen bij een toneelvoorstelling met de titel “de Joodse bruiloft.” De voorstelling ging over Joden in Leeuwarden die tijdens de tweede Wereldoorlog zijn vermoord.

Ik heb nog nooit zo’n mooie voorstelling gezien. Aan het einde was er een ritueel, waarbij we stenen met de namen van alle overledenen op het podium legden. En omdat ik de laatste voorstelling meemaakte, mochten wij onze steen meenemen. Op de mijne staat de naam van een jongen van 14 jaar, die in 1942 samen met zijn hele familie is vermoord.

Ik neem de steen overal met me mee. De steen vertelt me dat er ooit een jongen was met een leven die hij niet heeft kunnen leven, en met dromen die hij niet heeft kunnen waarmaken. Een jongen die op zijn 14e had moeten nadenken over zijn eerste zoen, en die in plaats daarvan in een gaskamer werd vermoord.

De steen leert me dat ik mijn leven niet als vanzelfsprekend moet aannemen. Het leert me om dankbaar te zijn en om mijn vrijheid te koesteren, omdat zo’n vrijheid door de eeuwen heen aan relatief weinig mensen gegeven is. Zeker niet aan vrouwen.

In de afgelopen dagen heb ik alle spullen die ik nog wel heb opgeruimd. Dit is mijn manier om te kunnen omgaan met grote transformaties. Ik laat oude spullen los, en daarmee laat ik patronen in mijn hoofd los die ik niet langer mee wil nemen. Door het oude op te ruimen, maak ik plaats voor nieuwe dingen die mogen binnenkomen. Een nieuw leven. Nieuwe avonturen.

Ik ben benieuwd wat er komen gaat. In de afgelopen maanden heb ik heel hard gewerkt aan mooie plannen. Ik sta nog heel even op de drempel, voordat ik me in dit nieuwe leven stort. Nog even een moment om achterom te kijken. Een moment om heel bewust op te ruimen wat me niet langer dient, zowel in mijn hoofd als in de buitenwereld. Ook een moment om nog even uit te rusten en gewoon even te ademen, zonder iets te moeten, omdat ik weet dat het leven straks druk genoeg gaat worden. En een moment om te genieten van mijn opgeruimde huis, met de spullen die zoveel voor me betekenen.